Znajomość Praw wygładza mi się na twarzy. Puchnie pogwałcenie jak szarpnięta gałąź. Jestem, może mnie nie ma a niebo jak rusztowanie. Zawsze przede mną za mną o mnie bez złudzenia.

Ten kruchy moment, oczekiwanie na kawę. Prószy się we mnie ta chwila, rozpada na strzępki. Wyłapuję je i układam na czole. Może jest mi coś poważniejszego niż myślę? Nie mam siły częściej niż powinnam. Boję się myśleć o migracji ptaków, oporze powietrza, który napotykają.

Zatapiam w sobie spierzchłe mosty, przekraczam granice przepływając muł bez otwierania nosa. Gardło mam proszkowane w rytm polnych kamieni. Mijają mój głos gdy płynę pod rzeką.

Sobota. Żrący tydzień parzy w zgłębieniach brzucha. Rozpuści się wreszcie niestrawionym brokatem.

Moje dobre prawa, przewlekane przez niebo. Moja drżąca muzyka, posiekana skóra karku. Ten dzień. Jak Twoje ramię na deszczu nie do opowiedzenia.

moje

Mama odbiera mi zapach pościeli. Jeśli nie może więcej- zamieni mi poszewkę na pierzynie według własnych upodobań. Kiedy wracam- rozkładam tylko sen nad tym. Nie chcę już mieszać w to rąk. Duszę się, miotam jeszcze. W jej wyobrażeniu nie mam swoich oczu, nie mam słów, nie mam planów, świadomości. Odebrała mi swobodę polnych kamieni, przegoniła jaszczurki, które podchodziły do dziecięcego wózka. Wzrosłam w przerażeniu i wstydzie. A wstydziłam się tego, że jestem, tego, że bycie żąda ode mnie jedzenia, myślenia, chcenia...
Przeczytałam połowę proroctw Amosa. Po pierwszej kawie, pierwszych modlitwach, rozmowie z Tobą, Ukochany Mój- wyjdę na dwór. Dziś przymrozek, z kuchennego okna widać szron na kurniku. Kaczki ledwie ocieplają w dziobach pojedyncze trawy.

bieg

Całą siłę przechowuję w nogach. Przecinam kierunkowość traw, odbijam na wnętrzu stopy polne kamienie, uderzam w ziemię nierytmicznie. Prostuję drogi krecie. W myśl ciśnień, które wpuszczam swoim biegiem we wnętrze ziemi- otwierają się oczy głuszców. O tej porze dnia odliczam minuty do drugiej kawy. Staram się cytować proroctwa Ozeasza.

proroctwa

To dobry dzień, takiego właśnie spodziewałam się kończąc modlitwę. Stawiam niepewne kroki myśląc o kilku godzinach w głąb dnia.